Volga,
Volga
('Stenjka Razin')
Teksto :
Muziko :
Traduko: K. Langgaard
De
malantaŭ la insulo
sur
la ondoj de l' river'
iras
ŝipoj multkoloraj,
flirtas
flagoj en aer'.
Sur
l' antaŭa Stenjka Razin,
festas
la edziĝon li
al
princino el Persujo
en
varmega amebri'.
Sed
la viroj murmuregas:
"Tute
li forgesis nin.
Nin
virino anstataŭos.
Li
fariĝis mem virin'."
Tiun
mokon aŭdas Stenjka,
la
terura ataman'.
Ĉirkaŭbrakas
la persinon
li
per sia forta man'.
Li
la nigrajn brovojn sulkas,
fulmotondro
estas li.
En
okuloj liaj estas
nun
videbla sangebri'.
"Nu,
fordonu mi trezoron
la
plej belan de l' amant'!"
sonas
lia tondrovoĉo
trans
la ondojn al la strand'.
La
princino mortpaliĝas
(Timo
estas en l' okul')
kaj
silente aŭdas jenajn
vortojn
de la terurul':
"Volga,
Volga, patrineto!
Volga,
via estu ŝi!
Ne
antaŭe Don-kozakoj
donis
tian-ĉi al vi!
Inter
liberuloj estu
-
Volga, Volga, patrinet' -
nek
malpaco, nek batalo!
Tial
- jen la virinet'!"
Kaj
li ĵetas la persinon
(la
plej karan sur la ter')
en
la bluan profundaĵon,
kaj
ŝin glutas la river'.
"Nun
agordu balalajkojn!
Ludi,
danci volas ni!
Estu
gajaj, kamaradoj,
je
la belmemor' pri ŝi!"
Jen
dum kanto, danco, ludo
sur
la ondoj de l' river'
iras
ŝipoj multkoloraj,
flirtas
flagoj en aer'.
