Oni ĝojas, kiam la suno brilas

Oni ĝojas, kiam la suno brilas

( Supre la sunveturilo kiu videblas en Nacia Muzeo en Kopenhago.)

('Man bli'r så glad, når solen skinner')

Teksto : C.V.Meincke

Muziko : Kai Normann Andersen

Traduko: Kaj Røssum

Koro saltas en la brust',

bona tag' laŭ mia gust',

ina kiso logas de lipopar'.

Movas sin pied' sen lim',

malpeziĝas la anim',

cerbo ja klariĝas, kaj mi scias ja:

Mi ĝojas, se la suno brilas

foriĝas ĝem', sopir' de l' tag'.

Pro ĝi la turoj or-similas,

la urbon premas mi en brak'.

Klarigu tion vi!

Rondire ridas mi,

nun ĝojas en liber' -

mi scias pri l' afer':

Mi ĝojas, se la suno brilas

sur reĝa urbo KOPENHAG'.

Se verdiĝas et-foli'

de mi sonas ĝoja kri',

KOPENHAG' ja estas plej bona lok'.

Se printempas en april'

kun la alaŭdeta tril',

tiam mi kunkantas pro ĉarma allog'.

Mi ĝojas, se la suno brilas,

foriĝas ĝem', sopir' de l' tag'.

Bontrov' ĉi tie ja facilas

en hejma urbo KOPENHAG'.

Ja optimismas mi

vagante tie ĉi,

ĝojiĝas per la kant'

ja ĉiu vizitant'.

Mi ĝojas, se la suno brilas

sur reĝa urbo KOPENHAG'.

Eble eĉ se vi estus malgaja, la suno gajigus vin! Nu, laŭ la virino en la sekva video.

Kiel en junaj tagoj

Kiel en junaj tagoj

'Så sødt som i gamle dage'

Teksto :Kaj Munk

Muziko : Kai Normann Andersen

Traduko:Poul Thorsen

Mutu, amiko, la gramofon',

ĉesu la saksofon-grakoj.

Sonu denove la violon'

kiel en junaj tagoj.

En la urbego sufiĉas la ted',

venu al kampo-vagoj.

Sentu roserojn sub la pied'

kiel en junaj tagoj.

Dolĉe ekkantas la najtingal'

al parulin' inter fagoj.

Same beata la am-signal'

kiel en junaj tagoj.

Luno sen help' de elektra flu'

velas trans arkipelagoj,

brilas al reva, vaganta du'

kiel en junaj tagoj.

Spiras apenaŭ ĉe nokto-mez'

vento laŭ niaj imagoj.

Flustras la steloj pri eternec'

kiel en junaj tagoj.

Turnas sin Mondo senŝanĝe, sen ĉes',

spite al ĉiuj plagoj -

li diras: Ĉu? kaj ŝi spiras: Jes!

kiel en junaj tagoj.

Jen denove la ligilo de la kanto dane.

http://www.youtube.com/watch?v=NY0OIA6hEqU

Printempa kanto de l'olda

Schleifer, a knife grinder.
Source: de:Eygentliche Beschreibung aller Stände auff Erden, hoher und nidriger, geistlicher und weltlicher, aller Künsten, Handwercken und Händeln ..." / from Jost Amman and Hans Sachs / Frankfurt am Main / 1568 / thanks to www.digitalis.uni-koeln.de

 Printempa kanto de l' olda ''Den gamle skærslibers forårssang''
Teksto : Sigfred Pedersen.
 Muziko : Kaj Normann Andersen
Traduko: Poul Thorsen

 Printempa kanto de l' olda 

Denove logas la longaj vojoj,

flikita estas fidela ŝu'.

Mi tranĉis ŝalmon de la tremoloj

kun verda ŝelo ĉe Holstebru.

Mi venas vage de l' fora Nordo,

kaj forgesita la vintro nun.

Tranĉilojn portu! Tondilojn ordu

por mia pano kaj por la sun'.

La junaj jaroj, ho kien flugis

la bela tempo de libertin'?

Ĉe la vojrando mi florojn plukis,

gedormis kun la kampar-knabin'.

Kun ŝi plezure mi luktis forte

- en ŝia sino: printemp-parfum'.

Tranĉilojn portu, tondilojn ordu

por mia pano kaj por la sun'.

Strangulo estas la akrigisto

sen propra hejmo, sen akompan';

kotforigisto, hundo-tondisto

kaj forpelito de kamparan'.

Sekure post la fermita pordo

farmisto sidas kun kaĉ-farun'.

Tranĉilojn portu, tondilojn ordu

por mia pano kaj por la sun'.

Abundis tiam la bona brando,

malmultekosta kun ranca gust'.

Amaraj plantoj laŭ la vojrando

aromon donis al la plenbuŝ'.

Ho, festenuloj, vi dum jubiloj

ebriaj lasis min post kermes'

kun la tranĉiloj kaj la tondiloj

kaj la amaro de la solec'.

Ja kiuj kun siaj revoj restas,

facile juĝas min laŭ botel',

sed mi revemas, poeto estas,

mi estas ero de l' nokta hel'.

Poetoj estas laŭ multaj stiloj,

kaj mia estas la voja vag'

kaj la tranĉiloj kaj la tondiloj

kaj dankoj pro la modesta pag'.

La vojkunuloj, ho kie estas

kampar-knabino kaj kamarad'?

Plej multaj en la azilo nestas

aŭ kluke mortis dum la drinkad'.

Sed mi persistas, popolo-filoj,

kun haroj blankaj kaj ruĝa naz'

pro la tranĉiloj kaj la tondiloj

kaj pro la suno kaj pano-ĉas'.

Ankoraŭ logas la longaj vojoj,

tagmeza varmo, matena frost'.

Per akrigil' mi dum pluraj fojoj

tenados ruĝon sur naza fost'.

Mi venas vage de l' fora Nordo,

kaj forgesita la vintro nun.

Tranĉilojn portu! Tondilojn ordu

por mia pano kaj por la sun'.

Vesperiĝas jam,

sed interna flam'

gardas ilin kontraŭ malvarmumo!

Kia bela flu'!

Mia kor' kun bru'

preskaŭ kreve batas tra l' kostumo.

En la nokt-trankvil'

kun dukata bril'

luno sur la branĉojn gutas oron.

Ĉiu belulin'

enlitigis sin!

Sola hejmeniri ŝiras koron!



P.S. Pro ia kialo, ne funkcias la tekniko. Tial ne sukcesis al mi enmeti la videon ĉi tien.



Jen la ligilo de la kanto dana.

sukceson kaj plezuron!