Viser opslag med etiketten Astrid Birkbak. Vis alle opslag
Viser opslag med etiketten Astrid Birkbak. Vis alle opslag

tirsdag den 24. marts 2015

Mi esperas, ke ĉiele



 
Mi esperas, ke ĉiele ...
(laŭ 'Sådan er kapitalismen'/ Tia estas kapitalismo)
Teksto : Astrid Birkbak
Muziko : Popolmelodio


Mi esperas, ke ĉiele
la anim' de Zamenhof
nun ripozas, - kaj miele
eĉ aŭskultas al la strof'
de la fervojistoj verdaj
kunvenantaj tie-ĉi.
Kaj ne pensas: "Ho, la merdaj
homoj plaĉas ne al mi."

Se ni agas krokodile
timas mi, ke Ludovik'
tre volonte, eĉ gorile
instruadus al publik',
nome: "Fervojistoj: verde
devas vi paroli nun,
kaj se ne, mi diras: Merde!
Rajtos preni vin tajfun'."

Ni post verda viv' surtere
ja deziras esti ĉe
nia majstro - kaj cetere
povus esti bele, se
fervojistoj restos verdaj
kaj ni en la paradiz'
pri la lingvo estus spertaj -
eĉ por Zamenhof surpriz'.

 
 


Do ne krokodilu! 





lørdag den 29. november 2014

Kluba Kanto

Jen la dua kanto de Astrid. 

Kluba kanto
(laŭ 'Jeg elsker de grønne lunde')
Teksto : Astrid Birkbak
Muziko : A.Møller


Jen lundo kaj klubkunveno
fervojista en Kopenhag'
ĝi ŝajnas al ni edeno
post tago kun streĉa ag'.

Unue ni trinkas kafon
kaj babilas - en dana - FI!
Bezonas ni paragrafon
por puni al li aŭ ŝi.

La internacia lingvo
estas bazo por nia rond'
kaj do estu ĝi vikingo,
kaj ne honta vagabond'.

Ujutna etoso regu,
ĝis la fino de la vesper'.
La lingvon ni dume flegu
en plej bona manier'.

Eblecojn ja Esperanto
al ni donas, eĉ pli ol mil.
Por tiu modesta kanto
montriĝis ĝi bona il'. 

 

Mi esperas, ke ĉiele.





Unu el la danoj, kiuj iam diligente Esperantigis danojn kantojn estis  nia kara klubano kaj amikino Astrid Birkbak, kiu forpasis la 4-an de novembro 2014.

 La kanton oni kantas laŭ la popolkanto 'Sådan er kapatalismen' - Tia estas la kapatalismo.





Mi esperas, ke ĉiele ...
(laŭ 'Sådan er kapitalismen')
Teksto : Astrid Birkbak
Muziko : Popolmelodio


Mi esperas, ke ĉiele
la anim' de Zamenhof
nun ripozas, - kaj miele
eĉ aŭskultas al la strof'
de la fervojistoj verdaj
kunvenantaj tie-ĉi.
Kaj ne pensas: "Ho, la merdaj
homoj plaĉas ne al mi."

Se ni agas krokodile
timas mi, ke Ludovik'
tre volonte, eĉ gorile
instruadus al publik',
nome: "Fervojistoj: verde
devas vi paroli nun,
kaj se ne, mi diras: Merde!
Rajtos preni vin tajfun'."

Ni post verda viv' surtere
ja deziras esti ĉe
nia majstro - kaj cetere
povus esti bele, se
fervojistoj restos verdaj
kaj ni en la paradiz'
pri la lingvo estus spertaj -
eĉ por Zamenhof surpriz'.